Gepubliceerd op 22-01-2020

Week van Gebed 2020 - dinsdag

De Dinsdag – een serie blogs tijdens de Week van Gebed door Ikenius Antuma en Wim Bos

Bij binnenkomst in de prachtig gedecoreerde Dorpskerk van Schaarsbergen kreeg je een kaarsje om aan te steken bij de paarskaars en daarna op een spiegel in het midden neer te zetten. We zaten in stilte met zo’n twintig mensen rond de brandende kaarsen. We werden welkom geheten en daarna noemden alle aanwezigen hun naam en de kerk waar ze lid van zijn: Protestantse dorpskerk, Koepelkerk, Rooms katholiek, Pinkstergemeente Filadelfia, Kruiskerk, Evangelische gemeente, kerkloos. Een mooi breed gezelschap dus! 

Een uitgeprinte liturgie was beschikbaar evenals het Liedboek. Na de opening droegen we samen een Drempelgebed op, ter uitnodiging van de heilige Geest: de Geest van liefde, Geest van eenheid, Geest van hoop. Daarna volgde een gebed om ontferming waarbij elke strofe werd beantwoord door een gezamenlijk Kyrië eleison! Ontferming en vergeving omdat we zo vaak leefden zonder God en onze eenheid verwaarloosden …omdat we onszelf vaak beter vonden dan de ander …omdat we te vaak kansen lieten liggen om een waarderend woord te spreken. Heer, leer ons eenheid te brengen in ons denken en doen. Bewaar ons voor tweedracht en ontferm U over ons.

De lezing werd gedaan uit Handeling 27. Begeleid door prachtig pianospel zongen we het Taizé-lied: Ubi caritas et amor, Deus ibi est (Waar vriendschap heerst en liefde, daar is God). In de korte meditatie die volgde hoorden we over Paulus op het schip in de storm, met de anderen die door angst en onmacht hun hoop hadden verloren. Vanaf het moment dat Paulus een brood brak, daarvoor dankte en begon te eten werden de anderen op het schip bemoedigd. In het breken en delen van het brood liet hij zijn vertrouwen zien op de Mensenzoon die zijn leven deelde met allen. Kijkend naar onze kerkelijke verschillen kunnen we ons ook maar zo onmachtig en hopeloos voelen. Kijkend naar de ene die zijn leven deelde kunnen we hoop putten. Voorzichtig doen we Hem daarom na: in het breken, het dankzeggen en het delen. Een Turks brood werd gebroken en in de kring gedeeld. In stilte aten we in de Dorpskerk het brood en de verbondenheid maakte dankbaar.

We spraken een gebed uit om -achtereenvolgens- Verzoening, Hoop en Vrijgevigheid. Toen was er ruimte voor voorbeden en het gezamenlijke Onze Vader. Staande in een kring gaven we ter afsluiting elkaar de hand en spraken de zegenbede uit: Eeuwige, laat uw aangezicht over ons opgaan en geef ons vrede. 

Het was opnieuw een bijzondere avond. Jonge gelovigen die sinds een halfjaar in de dorpspastorie de Woongroep SpringLevend vormen vulden de liturgie mede in. Het thema was Buitengewoon Hoopvol. Ons samenzijn was dat ook.

Wim